ślimaki nagie na kapusta głowiasta

W uprawie kapusta głowiasta ślimaki nagie żerują głównie na liściach, pozostawiając śluz i nieregularne wygryzione otwory. Intensywne żerowanie prowadzi do utraty części liścia, osłabienia fotosyntezy i obniżenia jakości plonu. Zeschnięte lub perforowane liście utrudniają tworzenie czapki i mogą sprzyjać chorobom glebowym.

Najbardziej sprzyja im wilgotna, chłodna do umiarkowanie ciepłej pogoda (temperatury zwykle 10–20°C), częste opady, mgła i wysoka wilgotność. Ślimaki żerują głównie nocą lub w zmiennych warunkach wieczornych, chowają się w resztkach po uprawie, w glebie i pod ściółką. Monokultura i brak zmian uprawowych, zbyt gęsta roślinność, złe odprowadzanie wody oraz wysokie nagromadzenie resztek roślinnych zwiększają ryzyko masowego żerowania.

W ochronie chemicznej decyzję podejmuje się po potwierdzeniu zagrożenia i obserwacji znaczących strat. Zabiegi powinny być prowadzone zgodnie z etykietą, zwykle po wystąpieniu żerowania, w warunkach wieczornych lub nocnych, aby zapewnić kontakt środka z miejscami bytowania ślimaków. Stosuj środki chemiczne dopuszczone do zwalczania ślimaki nagie, z uwzględnieniem zaleceń producenta i okresów ochronnych. Łączenie ochrony chemicznej z metodami kulturowymi (sprzątanie resztek, dobre odprowadzanie wody) zwiększa skuteczność.