ślimaki nagie na len oleisty

Ślimaki nagie to gastropody, które w uprawie len oleisty atakują przede wszystkim młode rośliny i rozwijające się liście. Objawy to drobne, nieregularne wygryzienia tkanek liści, perforacje i zmatowienie blaszki, a także widoczne śluzowe ślady. W siewkach żerowanie może prowadzić do osłabienia wschodów, spowolnienia wzrostu i obniżenia plonu oraz jakości nasion i włókien. Często atakowane są młode pędy i pąki, co ogranicza rozwój roślin i plon końcowy.

Warunki sprzyjające wystąpieniu obejmują: porę roku — wczesna wiosna i późna jesień; pogoda deszczowa i wysoka wilgotność, umiarkowana temperatura (ok. 10–15°C, rzadziej do 20°C); długotrwałe opady, słaba cyrkulacja powietrza, mulcz i zbyt gęsty siew. Monokultura len oleistego oraz brak naturalnych wrogów sprzyjają szybszemu namnażaniu się ślimaków i nawrotom żerowania.

Dlaczego i kiedy warto zastosować ochronę chemiczną? Stosuje się ją po stwierdzeniu intensywnego żerowania i istotnych uszkodzeń roślin, zwłaszcza na wczesnych etapach rozwoju. Działania należy prowadzić zgodnie z etykietą i zaleceniami producenta środków ochrony roślin. W praktyce wykorzystuje się środki chemiczne skuteczne w stosunku do ślimaków, o działaniu opartym na ferric phosphate (fosforan żelaza) lub na metaldehydu; stosuje się je zgodnie z dawką i liczbą aplikacji podanymi na etykiecie. Ochrona chemiczna powinna stanowić element zintegrowanej ochrony roślin, a decyzję o jej zastosowaniu podejmuje się na podstawie progów uszkodzeń. Więcej o samym szkodniku: ślimaki nagie.