ślimaki nagie na żyto jare

Ślimaki nagie to istotny szkodnik w uprawie żyto jare. Żerują na młodych roślinach, wygryzają liścienie i dolne liście; przy ciężkich infestacjach niszczą wierzchołki pędów i młode źdźbła. Skutkiem są zahamowania wzrostu, deformacje roślin i obniżenie plonu. Objawy to błyszczące śluzowate ślady i wyrwane fragmenty liści na siewkach.

Czynniki sprzyjające: wilgotna, chłodna pogoda, częste deszcze i utrzymująca się wysoka wilgotność gleby, zwłaszcza po żniwach. Resztki pożniwne, ściółka i monokultura tworzą schronienie. Ślimaki nagie są aktywne nocą i w okresach wilgoci; ryzyko wzrasta wiosną i wczesnym latem, gdy rośliny są wrażliwe na atak.

Zastosowanie ochrony chemicznej jest wskazane, gdy monitorowanie wskazuje przekroczenie progów ochronnych i rośliny znajdują się w wrażliwej fazie (siewki, młode źdźła). Zabiegi chemiczne należy prowadzić zgodnie z etykietą i przepisami, najlepiej w okresie aktywności ślimaków, po deszczach lub przy wilgotnych warunkach. Ochrona chemiczna powinna być elementem zintegrowanej ochrony roślin i stosowana wtedy, gdy inne metody nie zapewniają wystarczającej kontroli.

Więcej na temat sytuacji w uprawie ślimaki nagie.